IRON NEST: Heavy Turret Simulator

Reçetenin etken maddesi

IRON NEST'in yaptığı şeyi başka oyunda görmek zor: savaş oyunu ama savaşı hiç görmüyorsun. Beş bin tonluk bir topun içindesin ve dışarısı senin için bir harita, bir de telsizden gelen metin raporlarından ibaret.

Döngü şöyle: rapor koordinat veriyor, koordinatı masadaki haritaya işliyorsun, mesafe ve açıyı hesaplayıp değerleri panoya not ediyorsun, sonra makineye gidip o değerleri gerçekten kuruyorsun. Yükseliş ve yön kolları ağır, ataletleri var; fazla çevirince sistem basınç yapıyor ve vanadan boşaltman gerekiyor. Mermiyi yüklüyorsun, dolguyu ayarlıyorsun, ateşliyorsun. Sonra bekliyorsun. Alternatif tarihli bir İspanya'dasın, 1920'lerin sonu, iç savaşın eşiği.

İlk oturuşta ne beklemeli?

İlk görev öğretici gibi ama oyun sana el vermiyor; aritmetiği sen yapıyorsun. Hedefi aydınlatmak için ışıklı mermi atabiliyor, keşif uçağı gönderip bir hat boyunca ne olduğunu görebiliyorsun. Ama istihbarat bayatlıyor: elindeki bilgi on dakika önceki durum ve ona göre ateş edip etmemeye sen karar veriyorsun.

Vurup vurmadığını hemen görmüyorsun; çoğu oyuncu o boşlukta bir sonraki mermiyi hazırlıyor. Oyunun en çok konuşulan hissi burada: işini yapıyorsun, sonucunu görmüyorsun.

Güçlü tarafı ve bedeli

Övgülerin tamamı aynı yere bakıyor: makinenin ağırlığı. Dişli gıcırtısı, boru tıslaması, uzaktan gelen patlama ve ateş ederken sarsılan kabin — eleştirmenlerin en çok öne çıkardığı şey ses tasarımı.

Bedeli iki yerde. Birincisi anlatı: tema güçlü ama oynadığın kişi silik ve kampanya boyunca neredeyse hiç seçim hakkın yok; gerçek bir karar yalnızca son görevde geliyor. İkincisi zorluk: ilerledikçe hesap makinesi elinden alınıyor, hedefler hareket etmeye başlıyor, aynı anda birkaç iş birden çıkıyor. Bu sıçramayı dik bulanlar var.

Kimde tutmaz?

Oyunun en sert eleştirisi oyunculardan geliyor ve haksız değil: iş özünde aynı işlemin tekrarı. "Buraya sayıları gir, oradan çıkanı şuraya yaz" diyen biri için yirmi görev sonra büyü bozuluyor. Hedeflerin büyük kısmının sabit olması ve topun kusursuz isabetli olması da gerçekçilik bekleyeni rahatsız edebiliyor.

Burası zevk meselesi değil, tür meselesi: prosedürün kendisinden keyif almıyorsan bu oyunun sana verecek bir şeyi yok.

Doz ve sıkılma anı

75 dakikalık oturuş öneriyoruz; bir görevi yarıda bırakmak bu oyunda can sıkıcı, çünkü panodaki hesapların aklında olması gerekiyor. Kür için 9 saat yazdık, kampanyayı bitiren oyuncular 8,5-9 saat civarında veriyor; her şeyi toplayan ve bölümleri tekrar oynayan 14-20 saate çıkıyor. Sıkılma anını 7 saat olarak girdik: tekrar şikâyetlerinin yoğunlaştığı yer orası, ama bitirenlerin çoğu "daha fazlası olsaydı" demiş.

Dil ve oyun biçimi

Türkçe arayüz desteği var — 16 dilin hepsi yalnızca arayüz, hiçbirinde seslendirme ya da altyazı yok, zaten oyunun metni teknik ve kısa. Oyun tek kişilik. Şu an yalnızca PC'de ve fiyatı 20 dolar. Mağazada ücretsiz bir demo var; bu tür sende tutar mı, almadan önce oradan anlarsın.